มอก. 4538 เล่ม 2-2568

ขอบข่ายมาตรฐาน

- กำหนดขึ้นโดยรับ ISO 22007-2:2022(E) Plastics - Determination of thermal conductivity and thermal diffusivity - Part 2: Transient plane heat source (hot disc) method มาใช้โดยวิธีพิมพ์ซ้ำ (reprinting) ในระดับเหมือนกันทุกประการ (identical) โดยใช้ ISO ฉบับภาษาอังกฤษเป็นหลัก - กำหนดวิธีการหาค่าการนำความร้อนและการแพร่ความร้อน และความจุความร้อนจำเพาะต่อหน่วยปริมาตรของพลาสติก การจัดเตรียมการทดลองสามารถออกแบบให้เหมาะสมกับขนาดชิ้นทดสอบที่แตกต่างกันได้ สามารถทำการวัดได้ในสภาพแวดล้อมที่เป็นก๊าซและสุญญากาศภายใต้อุณหภูมิและความดันต่าง ๆ - ให้ข้อแนะนำสำหรับการทดสอบวัสดุที่เป็นเนื้อเดียวกันและมีสมบัติเหมือนกันในทุกทิศทาง รวมถึงวัสดุที่มีสมบัติไม่เหมือนกันในทุกทิศทางที่มีโครงสร้างแบบแกนเดียว ความเป็นเนื้อเดียวกันของวัสดุขยายไปทั่วชิ้นทดสอบและ ไม่มีสิ่งกีดขวางความร้อน (ยกเว้นบริเวณที่อยู่ถัดจากหัววัด) อยู่ภายในช่วง ที่กำหนดโดยความลึกในการวัด (ดูข้อ 3.1) - เหมาะสำหรับวัสดุที่มีค่าการนำความร้อน (λ) ในช่วงประมาณ 0.010 W∙m^(-1)∙K^(-1)<λ <500 W∙m^(-1)∙K^(-1) ค่าการแพร่ความร้อน (α) ในช่วง 5 × 〖10〗^(-8) m^2∙s^(-1)<α<〖10〗^(-4) 〖 m〗^2∙s^(-1) และสำหรับอุณหภูมิ (T) ในช่วงประมาณ 50 K <T <1 000 K หมายเหตุ 1 ความจุความร้อนจำเพาะต่อหน่วยปริมาตร (C) โดยที่ C = ρ∙C_p เมื่อ ρ คือความหนาแน่น และ C_p คือความร้อนจำเพาะ ต่อหน่วยมวลที่ความดันคงที่ สามารถหาได้โดยการหารค่า การนำความร้อน (λ) ด้วยค่าการแพร่ความร้อน (α) นั่นคือ C = λ/α และอยู่ในช่วงประมาณ 0.005 MJ∙m^(-3)∙K^(-1)<C<5 MJ∙m^(-3)∙K^(-1) ซึ่งยังเรียกว่าความจุความร้อนต่อปริมาตรด้วย หมายเหตุ 2 หากต้องการหาค่าความต้านทานความร้อนหรือค่าการนำ ความร้อนปรากฏในทิศทางตามความหนาของผลิตภัณฑ์ที่ไม่เป็นเนื้อเดียวกัน (เช่น แผ่นสำเร็จรูป) หรือแผ่นวัสดุที่ไม่เป็น เนื้อเดียวกัน ให้อ้างอิงมาตรฐาน ISO 8301 ISO 8302 และ ISO 472 - สามารถหาค่าสมบัติการถ่ายเทความร้อนของเหลวได้ โดยต้องระมัดระวังให้เกิดการพาความร้อนน้อยที่สุด